bildiğim herşeyi unuttum
DUYUŞUN CEMEVİNDE...
yoktum,
aşkolmak vardı...
tüm yazılmışlarda kendini görmek
mezarıma çiçek ekmek gibi
sessiz suları damıtıyordu içimden,
izimden sızıyordu sonsuz
korkusuz bir aşk kalıyordu
göğün yazgısında
bulutların diliyle...
yoktum,
aşkolmak vardı...
sesten bir yol çizdim
rotasını sen seçtin
havanın dili olsun dedin
suyun izini sildim,
tabi ki dedim, tabi ki
dalgalar orada da var
kanadıma sıkışmış bir köpük damla
yürüdün kendini bırakışla
zerrelerinle
durdun kubbenin altında
duydun
göğün sızdığı renkli camların tenindeydi
SES'te erimiş sesim
nefesim....
yoktum,
aşkolmak vardı...